Soms denk ik: het leven praat niet zacht. Het fluistert niet netjes op momenten dat het jou uitkomt. Het trekt aan je mouw, soms hard, soms genadeloos. En dan sta je ineens stil, niet omdat je dat wilde, maar omdat je móét.
De afgelopen maanden zijn voor ons intens geweest. Ik schreef mijn laatste blog vanuit een plek van zorgen, onzekerheid en die rare “tussenwereld” waarin je wel doorgaat, maar eigenlijk alleen maar wacht op uitslagen en volgende stappen.
Ik wil vandaag iets delen wat ik zelf ook nog aan het landen ben.
Met C…. gaat het inmiddels heel goed. Veel beter dan we durfden te hopen. Ze kon twee maanden eerder stoppen met chemo. Ze is geopereerd, en er zijn geen resten meer gevonden. Een enorme last die van onze schouders valt. En ja we waren enorm blij en opgelucht, maar de tijd van verwerken ging meteen van start, terwijl het traject nog niet over is. Nu volgen “alleen nog” bestralingen. Alsof “alleen nog” ooit klein is, maar in deze context voelt het als een route met licht aan het einde.
En tegelijk, alsof het leven laat zien dat je nooit “klaar” bent, kreeg mijn zusje te maken met acute leukemie.
Ik schrijf dit niet om medelijden op te roepen, maar omdat het iets blootlegt wat ik jou al jaren wil laten voelen zonder je te overspoelen: tijd is niet iets dat je later terugkrijgt.
Mijn zus is maar acht jaar ouder dan jij, Beau. Vanaf begin december uit haar “normale leven” gerukt en in qarantaine gezet achter een steriele luchtsluis. Afgesloten van het leven. Geen aanrakingen, afstand. Geen buitenlucht, bossen en natuur. En afgelopen week is het zó kritiek geweest dat er zelfs even gesproken is over het scenario dat je nooit hardop wilt horen: stoppen. De stekker eruit. Niet omdat iemand dat wilde, maar omdat er momenten zijn dat artsen moeten kijken naar wat nog kan, wat nog verantwoord is, wat nog menselijk is.
En toen gebeurde er iets wat je alleen maar “een sprankje” kunt noemen, omdat hoop soms klein begint: haar beenmerg reageert weer. Er is weer beweging, weer een teken dat haar lichaam terugvecht. En ineens is de wereld weer anders. Niet veilig. Niet zeker. Maar wel: niet voorbij.
Ik sta daar middenin en ik voel iets heel scherps: hoe ongelooflijk kostbaar een gewone dag eigenlijk is. Een dag zonder slecht nieuws. Een dag waarin je even vergeet dat je bang bent. Een dag waarin je gewoon mag leven.
En Beau… ik wil dit zo eerlijk mogelijk zeggen, zonder druk, zonder oordeel, zonder dat je het gevoel krijgt dat je “moet”. Want ik weet hoe dat werkt. Druk maakt niet sterker. Druk maakt kleiner.
Maar ik moet het wél zeggen:
De tijd die je niet benut om jouw leven te kiezen, is tijd die je nooit meer terugkrijgt.
Niet omdat je “fout” bent. Niet omdat je “niet hard genoeg je best doet”. Maar omdat het leven doorloopt, ook als jij stilstaat. En stilstaan kan voelen als veiligheid, zeker als je al zo lang het gevoel hebt dat je geen ruimte hebt om jezelf te zijn.
Beau… ik verplaats me in jou. In hoe het toen voelde: alsof je lichaam een plek werd waar strijd zat. Alsof eten niet gewoon eten was, maar controle. Alsof klein blijven hetzelfde was als veilig blijven. Ik weet ook: dat hoofdstuk is niet “zomaar verdwenen”, maar je bent wél verder gekomen, je kúnt weer eten. En dat is niet klein. Dat is echt een overwinning.
Maar tegelijk zie ik dat het echte gevecht voor jou niet alleen over eten ging, en ook nu niet daarover gaat. Het gaat over iets diepers: autonomie. Zelfs als je op jezelf woont, kan het nog steeds voelen alsof je leven niet van jou is. Niet omdat je geen huis hebt, maar omdat de ruimte om zélf te kiezen er van binnen nog niet écht is.
En juist daarom blijft dat andere zo pijnlijk actueel: jij wilt nog steeds meedoen in de maatschappij. Je wilt betekenis hebben, ergens bij horen, iets bouwen, iets bijdragen. Alleen zie je nog steeds geen kansen of je durft ze niet te pakken, omdat kiezen voor jezelf dan voelt als gevaar, als schuld, als “niet mogen”. En dat is precies waar het leven vastloopt: je woont misschien op jezelf, maar je kiest nog niet voor jezelf.
Ik wil je dit meegeven, heel zacht en heel concreet:
Je hoeft niet in één keer vrij te zijn.
Je hoeft niet in één keer “sterk” te worden.
Je hoeft niet in één keer te weten wat je doel is.
Je hoeft maar één ding te doen, op een manier die bij jou past:
Een klein stukje van jouw leven terugpakken.
Eén keuze. Klein. Veilig. Herhaalbaar.
Dat kan zoiets zijn als:
- één idee opschrijven dat van jou is (niet van een ander)
- elke dag één kwartier iets doen wat jou voedt (en je niet leegtrekt)
- één stap zetten richting iets waar je altijd al naar verlangde, al is het maar “onderzoeken hoe”
- met iemand praten die jou niet kleiner maakt, maar rustiger, helderder en de kracht in jou aanspreekt.
Ik weet dat jij jezelf soms nutteloos vindt. Dat je denkt dat je geen doel hebt. Dat je je misschien afvraagt waar je eigenlijk voor opstaat. Maar ik heb je toen al anders gezien: talent, gevoeligheid, passie, en ergens daaronder een verlangen om te betekenen. Dat verlangen is niet weg. Het is alleen verstopt geraakt onder alles wat je hebt moeten dragen.
En ik zeg dit niet vanaf een hoge stoel. Wij hebben ook geleerd dat je leven in één telefoontje kan kantelen. Dat je plannen in één uitslag kunnen verdampen. En juist daarom zeg ik het nu:
Beau, jij bent niet bedoeld om alleen maar te overleven.
Niet bedoeld om klein te blijven omdat anderen dat van jou verwachten.
Niet bedoeld om jarenlang te wachten tot het “mag”.
Jij bent bedoeld om te leven. Op jouw manier.
En als jij ergens diep vanbinnen nog steeds dat kleine vlammetje voelt, dat stemmetje dat zegt “ik wil meer”, dan wil ik dat je dit weet, zonder voorwaarden:
Als je ooit weer hulp wil, als je ooit weer een opening voelt, dan kun je altijd bij ons terecht.
Niet omdat we je willen “redden”.
Niet omdat jij een project bent.
Maar omdat we jou altijd hebben gezien als een jonge vrouw; liefdevol, passievol en met een goed hart<3
Deze website waar je van droomde… die bestaat nog steeds. Ik heb hem nooit losgelaten, omdat ik ergens bleef geloven dat jij ooit weer voor jezelf zou kiezen. Misschien is dat naïef. Misschien is het precies de soort hoop die je nodig hebt als je iemand écht ziet.
Ik vraag niets van je. Ik trek niet aan je. Ik wil je niet in een hoek zetten. Ik wil alleen één ding doen met deze woorden:
een deur open laten.
En misschien, heel misschien wil je vandaag één mini-keuze maken die van jou is.
Niet groot. Niet perfect. Niet voor iemand anders.
Alleen voor jou.
Want Beau… het leven is zo kostbaar. En jij ook!
Liefs Jack<3
