The Rose van Bette Midler gaat voor mij niet over een sprookjesachtige liefde, maar over mensen die zo vaak gekwetst zijn dat ze niet meer durven te geloven dat er ooit nog iets moois kan groeien. En juist de laatste regels geven hoop: zelfs in de koudste winter leeft er diep vanbinnen een zaadje dat op het juiste moment weer kan uitgroeien tot een roos. Als dit nummer speelt, dan denk ik meteen aan jou…
Soms lijkt het alsof het leven je heeft geleerd om klein te blijven.
Alsof je voorzichtig moet zijn met dromen. Alsof je eerst toestemming nodig hebt om jezelf te mogen zijn. Alsof de veiligste plek de plek is waar je niet opvalt.
Maar diep vanbinnen weet je dat dat niet is wie je bent.
Misschien ben je zo vaak gekwetst dat je bent gaan geloven dat vrijheid alleen voor andere mensen is. Dat liefde iets is wat je moet verdienen. Dat jouw stem niet belangrijk genoeg is om gehoord te worden.
Toch is dat niet de waarheid.
In ieder mens leeft iets wat niet kapot te maken is. Een klein zaadje van hoop. Soms ligt het jarenlang verborgen onder angst, verdriet of teleurstelling. Zo diep zelfs dat je bijna vergeet dat het er nog is.
Maar het is er.
Je hoeft niet vandaag alles te veranderen. Je hoeft niet ineens sterk te zijn. Je hoeft niemand iets te bewijzen.
Het enige wat je hoeft te doen, is blijven geloven dat jouw verhaal nog niet af is.
Want een winter duurt niet eeuwig.
Er komt een dag waarop je wakker wordt en merkt dat je weer een beetje durft. Een dag waarop je ontdekt dat je keuzes mag maken die van jou zijn. Dat je mag lachen zonder schuldgevoel. Dat je mag leven zonder toestemming van iemand anders.
En misschien zal die eerste stap klein zijn.
Maar elke reis begint met precies zo’n stap.
Als je ooit twijfelt of er nog iets moois op je wacht, luister dan naar The Rose.
Niet omdat het lied alle antwoorden geeft, maar omdat het je eraan herinnert dat zelfs na de langste winter een zaadje kan uitgroeien tot een prachtige roos.
Misschien zie jij die roos vandaag nog niet.
Maar ik geloof dat hij er al die tijd al is geweest.
En als jij er ooit voor kiest om te bloeien, zal niemand dat nog tegen kunnen houden.
Want diep vanbinnen weet ik dat de roos in jou al die jaren is blijven leven. Ik hoop dat jij haar op een dag de ruimte geeft om eindelijk te bloeien.
De mooiste dag zal niet de dag zijn waarop iemand jou redt, maar de dag waarop jij zelf besluit dat jouw leven van jou is.
Dit schrijven is speciaal voor jou, maar ook voor iedereen die zich hierin herkent.
Liefs <3