Ik zou niet meer schrijven, maar ja er gebeurde iets en mogelijk kun je er iets aan hebben.
Naast ons zijn 2 meiden komen wonen, beide 2 jaar jonger dan jij. 1 van hen heeft een trauma opgelopen en heeft last van woedeaanvallen. Bij het helpen met hun huisje vertelde ze dat, ze vertelde ook dat ze intensieve dagtherapie ging starten bij de GGZ. Omdat haar vriendin werkt en ze maar 1 auto hebben, hebben wij haar onze 2e auto aangeboden om te gebruiken. De 1e week durfde ze er niet om te vragen. De 2e week vroeg ik of ze hem nog nodig hadden, haar vriendin vertelde dat ze haar wegbracht smorgens om half 4 en daarna naar therapie ging, maar dat ze het nu niet meer vol kon houden, ze was huilend thuisgekomen. Ik gaf haar de sleutel en zei dat ze hem mocht gebruiken wanneer ze wilde. Ondertussen had C haar aangeboden als ze hulp nodig had of wou praten, dan mocht ze het aangeven. Dat deed ze na 2 weken. Ze was naar groepstherapie geweest en iemand had een verhaal verteld waardoor alles weer boven kwam, ze raakte heftig geemotioneerd. De begeleiding zei tegen haar dat ze niet zo egoistisch moest doen, dat nu iemand anders aan de beurt is. Ze moest ook iedere dag in de groep zeggen ik ben…. en ik heb een gedragsprobleem. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik had haar ook niet verteld wat ik van de GGZ vond of wat ik had meegemaakt omdat ik eigenlijk vindt dat iemand dat zelf moet ervaren. Ik ben savonds met haar gaan praten. Ze durfde er niet meer heen. Ik heb haar gevraagd met welk gevoel ze erheen gaat. Met lood in haar schoenen, doodsbang waar ze straks weer een uitbrander voor zal krijgen. Ik zei tegen haar; het eerste vereiste als je naar therapie gaat is dat je je daar veilig voelt. Dat voel ik absoluut niet zei ze. Enkele dagen later heeft ze besloten te stoppen.
In haar thuissituatie is ze extreem beschermd opgevoed. Ik zie enorm veel gelijkenissen met jou. Woedeaanvallen, extreem onzeker, wantrouwend naar eigenlijk iedereen die ze niet kent. Het enige verschil tot nu toe is dat zij zich heeft losgemaakt van haar familie. (Losmaken betekent niet dat je ze niet meer ziet) Ze wil heel graag verandering en heeft daar alles voor over. We hebben aangeboden haar te helpen/coachen, dit heeft ze geaccepteerd. Voor professionele hulp voor haar trauma hebben we haar Anouk Bindels aanbevolen.
Nu weer even naar de eerste levensbehoefte, het veilig voelen. In je jeugd is het extreem belangrijk dat je dat gevoel hebt, maar je krijgt het niet door extreem beschermd te worden opgevoed. Het werkt dan averechts. Als je dan in situaties komt die je niet kent en dat zijn er nogal wat als je beschermd bent opgevoed, dan raak je eigenlijk al snel in paniek.
Ik snap nu ook wel heel goed waarom je geen contact durft te zoeken. Als je dat nl zou doen, voel je je in 1 klap extreem onveilig. Jij bent zo geprogrammeerd dat zolang je precies doet wat jou vader zegt je je veilig kan voelen. Zodra je daarvan afwijkt ben je extreem bang voor de consequenties. Zelfs terwijl je volgend jaar 30 wordt. Weet je hoe extreem bizar dit is? Omdat je zo extreem bang bent, ben je gaan geloven in alles wat ze je wijs gemaakt hebben, het ultieme excuus van je onderbewustzijn om niets te hoeven ondernemen… en je liever de rest van je leven ongelukkig blijft voelen dan het risico lopen met consequenties te moeten dealen. Als je verandering wilt, dan zul je eerst aan jezelf toe moeten geven dat je extreem bang bent. En dat als je verandering wilt, hier op dit vlak jij moet veranderen. Als mijn buurmeisje het kan, kan jij dit ook. En je hoeft dit niet alleen te doen, dat weet je.
Maar ondertussenals je niks onderneemt dan is daar het stemmetje “there is a screem inside that you tried to hide, that eats you alive” en dat is precies wat er nu met je aan het gebeuren is.
You have a purpose here.
Het geeft me een immens goed gevoel ons buurmeisje te kunnen helpen. Ik wil naast het werk wat we nu doen straks me meer bezig houden met coachen van jongeren met dit soort problemen. Ik wil ze helpen hun unieke talenten en capaciteiten te benutten. Ik hoop dat jij ooit de moed kan vinden ons te benaderen voor hulp, want ik denk dat wij in de positie zijn jou de juiste hulp en veiligheid te bieden, ook als jou vader van alles van plan zou zijn jou eraf te houden.
Binnen 2 jaar willen wij een kasteel aankopen waar we kamers of vertrekken aan kunnen bieden aan mensen die naast coaching intensievere begeleiding of die een veilige plek nodig hebben.
Je bent nog steeds van harte welkom. Het is nooit te laat om te worden wie je had kunnen zijn. <3